تو نامردی، چون از گنجشک هم میترسی !

چون از تو خط می گیرم..

به ایمان آدمهایی

که ایمان آوردند !

که تا وقتیکه خیال می کنند طرف مقابلشان متعهد به هیچ فرد خاصی نیست،تحویلش میگیرند،احوالش می پرسند،و عقیده هاشان را،خواه تحمیلی خواه غیر تحمیلی و از سر کشیدن به رخی و عرض وجودی و یا حتی گاهی از سر بی هدفی و سرگرمی ابراز می کنند،اما عجب دارد که تا واقعیت گفته می شود،کوله را بسته و در می روند..

این جزء همان اندیشه های غیر منصفانه است که بین ما و خط ها،فاصله می اندازد،چون تغییر موقعیت همیشه هم در تغییر موجودیت تاثیری ندارد !

این روزها عجیب از نوشتن خسته ام..

واقع بین است .

فرق من و تو هم در واقع ، دربودن و نبودن همین است !

زیرا

به "نمی دانم ها" ی خود

ایمان دارم !

زیر باران می رویم

غصه از تن می کنیم

و

شـ ــا ـد می شویم !

پیشکش هر چی عاشق

پیشکش آدمایی که جرات دوست داشتن توو این دنیای بی ثبات درهم و برهم نموندنی رو دارن

پیشکش آدمایی که دلشون به لبخند هم خوشه

پیشکش تو.. پیشکش شما !

آن لحظه که می گریی کسی منتظر شنیدن صدای خنده ات نیست..! 

صبر ، خودش

چون قطره های خون

از دست های ما،به درون

تزریق می شود

...

بی هیچ پرستار..!

و از ندانم کاری های

تو .

از خدا

اما

نه..

ما به غصه خوردن..

 نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــع !

غصه معتاد شده

به جگر ما را خون کردن..

دل کندن

بیچاره ب ا ب ا

نبودنش یعنی چی

خواستن اما نداشتنش یعنی چی..

کی میدونه نخواستن اما رفتن

یعنی چی..

مسموم می شوم، و مسمومتان می کنم، و بعد می روم یک گوشه می نشینم و با آزادی خودم عشق می کنم

مسموم می شوم ؟ یا مسمومتان می کنم ؟

سم زدایی روزها و گردگیری خاطره ها و پنهان کردن رابطه های کاملا مشروعم شروع می شود و من سرگردان به بختکم می نگرم..

دوام نمی آورم ، می دانم . او نمی داند، می دانم..

آدمی حیران می ماند..

کودکی، یعنی گریه پستانکی در دهانت

روزگار ما هم  اینگونه است

اعتراض ، پستانکی در دهانت !

نگران آن "تو "ی زجر کشیده ی در فغان مانده ات

در فغان نمانده ات..

اینجا جا گذاری بهتر است،

یا پشت لب های  زبان بسته ات ؟

برای آدمک هایت دعا کردم

روز خوش

لحظه هاشان آرام..

التماست می کنیــــــــم !

منهم روزی شاید

چون تو

برای همیشه

ترانه هایم را

از پنجره آویختم..

کسی چه می داند ؟

و برای زندگی

می دویم..

بی آنکه بپرسی چرا و چگونه

و خیال کن که رسیده ای

بی آنکه بپرسی، از کجا به کجا..

که بمانم ،

 در این سرسرای روزگاری که

همه چیز را باد می برد..

کدام ماه ، ماه واقعی بود..

در شیطنتی عاشقانه

گوشواره ام را دزدید

و دیگر هرگز

کسی ما  را ندید..

از پا هایی که رسیده اند، راه را پرسید

گم شدن،

همیشه ،

سهم ما نیست !

درد نمی کرد

تو بودی

که در ذهنم

غلت  خوردی

گیج رفتی

افتادی..

پشت ابرها پنهان ماند

و هرگزم در نیامد..

من و ما

امشب

چشم به مهتاب دوخته ایم..

هنوز هم

صدای دسته که میاد

قلبم میره روی ویبره

از ترس یه گوشه کز می کنم

به شجاعتت می نازم !

........................................

.........................

.............................

بر می گردم..

و سرنوشت رو از سر می نویسم.

فقط چیزهایی را به دیگران منتقل می کند که خودش دوست دارد !

کریستیان بوبن

یا بیا ، ای آنکه بالایی

یا ببین او را که پایین است !