کسی که به خودش سخت می گیرد

یعنی دارد خود را آنگونه که می خواهد،می سازد

نه آنگونه که میخواهند از او بسازند !

 

 نه رفیق جان،من از سخت گیری،دست نمی کشم هرگز..

 

لگدمال نمی شوی

اگر

به کسی لگد نزنی !

وزنت باید کنم

حالا که

برایم

یک پا قافیه شدی..

عصای دستت اگر شوم،

به کجا مرا می بری ؟

خوب که به بی ارزشی این روزها فکر میکنم،می بینم باز هم ارزش دارند انگاری..

روزهای بی ارزش دیروزم ، با ارزش تر از امروزند..

می نویسمت

روزی..

ماها فقط وقتی میتونیم کسیو دوست داشته باشیم که مطمئن باشیم دیگه نیست..

حالا با خیال راحت بگو دوسش داشتی،نترس،نمی شنوه،ببین..اون دیگه نیست !

از کم لطفی  آدمهاست که می سپارند ما را

نا گزیر، به خدا..

 

بی رنگ نبودن مثل ما،هیچ کدامشان..و اگر بی رنگ می نمودند طولی نمی کشید که آشکار می شدند..رنگشان کرده بودند ، آنقدر فجیع گونه که خود هم بی خبر بودند..راهی نمانده بود جز انتخاب تنهایی.برای رنگ نخوردن و  سیاه نشدن مشقت ها باید کشیدن..

من و تو همیشه محکوم مشقت هاییم..

 

هر عملی یه عکس العملی داره،اما هر عمل غیر عمدی عکس العمل عمدی نداره !

همیشه بهونه هایی برای کدورت هست..

همیشه بهونه هایی برای فراموش کردن هست..

و  نیست آدمی که دلش پر نباشه از کینه، کدورت، غرور..هست ؟ 

امسال دلم درد میکنه، واسه فکر کردن به یه زندگی خوب..

خدا کنه یوبوست نداشته باشه،اونی که میخواد صفت خوبو ضمیمه زندگیم کنه !

هرچند،خوبی شو من می سازم،صفت ها همه بهونه ی ضمیمه ان..

اینهمه من ، اینهمه او..

دوستم داری خدا ، می دانم.

اگر پشیمان نشوی،می مانم..

چقدر خرسند می شدم اگر ایمانم عمیقا اندازه ی یک دختر حاجی بود.

 

خواستنی تر میشوند آنها که میروند،

وقتی دوباره باز میگردند..

برگرد،مادرم..

موریانه می گیرد افکارم را

اگر

بپذیرم حرفهای کسی را که

عقایدش اصل نیست !

کداممان بیشتر زجر می کشیم ؟

منکه سکوت می کنم و در بی جوابی می گذارم بمانی، یا تو که با هدفی مشخص و جملاتی دقیق سعی در متقاعد کردن یک زن را داری  و در نهایت نمی بینی هدفت به کجا می رود و نمی توانی بدانی ؟؟

اهمیتی ندارد برایم که این رفتارم دلبخواه کسی هست یا نیست، اما ، اصلا هم دلم نمی خواهد زیر بار حرفهای کسی بروم که حاضر به پذیرفتن حرفهایم نیست. !

اگر برای تو پذیرفتن حرفهای من سهل نیست،برای منهم نپذیرفتن منطق مردانه ات هیچ سخت نیست.

و حق با من اگر نباشد،با تو هم نبوده و نیست ، پذیرفتن این حقیقت هم چندان سخت نیست..

مرد اگر تو بودی،حتما می توانستی متقاعدم کنی، و زن اگر من بودم از سر علاقه هم که شده رام حرفهایت می شدم، میگویند خاصیت زندگی همین است،وقتی نپذیری خاصیتی ندارد، طعم خوش دلدادگی 

متقاعد نمی شوم، میدانی . قبولت ندارم،این هم می دانی. معنی سکوتم را اما می دانم، نمی دانی !

 

 

یادم رفت بگویم برای صبرم دعا کنی،وقتیکه دستهای مهربونت ،شب ها، مرهم زخم های من و بابا نیست..

کم داریمت اینجا،کنارمان،

مامان..

همیشه اون کسی برنده اس که دل داره

نه اون کسی که دل داده !

 

جمله اولو یه جایی خونده بودم،کجا ،نمیدونم.

دل بده تا پته ی دلمو واسه ت روو کنم..

lale rain

ای زنان پاکدامن ، وحی آمده است وحی :

خانه خدا اگر رفتید ، کودکانتان را فراموش نکنید، که خداوند در بهشت خوشکلش رابه روی مادرانی که در حین عبادت از یاد آنان غافل شده اند ،میبندد.

 از طرف کودک فهیمی که دیشب خواب فرشته ها را دید.

ریش های بلند سفیدت مرا یاد حس تنفرم می اندازد که مدتهاست نادیده گرفتمش ، بیرون می کشمش و خرج خواهش ها و لبخندهای از دیدِ خودت "شاید محترمانه ات" می کنم.

نمی روی تو، و من ندیدن و نبودنت را از خدای بزرگ منان خواهانم. 

پلك مي زنم و هنوز

امیدوارم

به صبح روشن  روز..

 

حواست را اگر بدهي به بقال محله و در ازایش ليمو اماني بخري بهتر از آنست كه به اويي بدهي كه نمي شناسي اش و هرگزش نمي داني..

تو رفتي که

راحت بشی

من ولی

نـــــــــــــــــــــاراحتــــــــــــــــــــــــــــــــــم !

خیلی خیلی ناراحتم..

دلم میخواست همه ی آدما رو بیدار می کردم از خواب

از خواب بیداری..

فردا سیزده ب ِ ه ، دره ..

دروغمو باور می کنم، به تو راستشو می گم..

و این دوتا کلمه ی ماسیده ی گل گرفته ی گندیده رو از خودم و تو و از هر که و همه در می کنم

.

.

.

.

.

.

.

دوستت دارم !

گفتی : باشم ؟

گفتم : ..باش   ،  باش ؟

وقتیکه می گفتم باش میترسیدم چون در جواب پرسشم نشنیدم کسی بگوید باش..

 

سالی که نکوست از عــــــــــــــــــــــزایش پیداست !

حالا اگه میبینی دارم دعا می کنم واسه خاطر اینه که آخر شو به خیر کنه.

از همه کس بودن و هیچکس نبودن خسته ام.

تغییر امسالم فکر کردن به بلاخره یک کسی بودن است.

فرقم با بقیه حتما در همین فکر کردن و فکر نکردن است.

سال رفت.

دایی مرد.

حالا هم داره بارون میاد.

پس تو دیگه کی میخوای بیای ؟

حال من امسال به شرایط آب و هوایی بستگی داشت.صاف که بود میان آنهمه رنگهای عزا از سر ناباوری ریز ریز می خندیدم،ابری که میشد جای آسمان من بودم که باید می باریدم،بارش که میگرفت غصه هایم پنهان نمیشندند،کتمان نمی کنم اما سخت تر از همیشه و هر آسمان، در انزوا بود که می با ری دم!

چتری نبود.برف پاک کنی،شیشه ی عینکی یا قلب ِمحکمی..مثل دستگاه های دوکاره ی پیشرفته در حین باریدن چتر هم بودم.هم می باریدم و هم چتر می شدم.هم می ریختم و هم پاک می کردم.

شروع امسال، وقت خوبی برای باریدن بود..اما آخر این باران  گل و سبزه ای نبود،شاید چون یکی کم بود..

امسال هوا کاملا ابری در همه ی نقاط رگبار پراکنده و باران بود ، امسال اصلا سالی نبود..

 

گریه ها هم دو نوعند :

نوع اول از سر پشیمانی و غفلت که آخرش حسرت به دلمان می ماند و از دست دادن

نوع دوم گریه ی از سر بدبختی ست که حتی وقتی کسی را از دست می دهیم گریه می کنیم چون تنها ماندیم و بدبخت شدیم،و البته روی دوم سکه هم این است که از از دست دادنش راخت و  خوشبخت شدیم اما بگذار همه تصور کنند بدبختیم !

 

گریه های زندایی دروغ بود چون از نوع دوم بود.

بی دلیل نبود که در خوابم می خندیدی

حالا که رفتی می دانم بدون کمک به تنفس مصنوعی، بلند بلند می خندی..

صدای خنده هات توی گوشمه..دروغ می گن،تو اینجایی،نــــــــمــــــــــردی !

حتی شمع ها هم

 آرام و بی صدا میسوزند

آنوقت دل تو..

میگن مهمان حبیب خداست،

اما دریغ

که هیچ حبیبی انگار

 ماندنی نیست..

سال تموم شد اما غصه های زندگی ما تموم نشد ، درست از دقایقی قبل از شروع،تموم شد.. ما آدما یه عمر زندگی می کنیم که بمیریم.. یه عمر زحمت می کشیم که بمیریم. یع عمر رو سپری می کنیم که.. آخرش فرقی نمی کنه،هرجوری که دوست داری دو نقطه هارو پر کن ..