همین را میخواستم بگویم. وقتی میدانی حقیقت انکار میشود دیگر لازم نیست چیزی را بپرسی چون جواب هرچه باشد یا باید پذیری و یا باید باز هم بپذیری.چاره ی دیگری نیست.

و ما همیشه می پذیریم.حقیقتم را بپذیر.

اینجا رو میخونی.

دست به سرم کند

و من

دست به سر و دل به بر و غم به در شدم.

ما نمک خورده ایم..

می درخشد شبنم

نیست یکدم شکند خواب به چشم کس و لیک

غم این خفته ی چند

خواب در چشم ترم می شکند.."

و تمام ساعت دیشب به این شعر نیما خیره ، زل مانده بودم..

گفت لازمه ی زندگی خوب دوستی ست،اگر همیشه اینگونه دوستان خوبی باشیم زندگی خوبی خواهیم داشت..

این خواهش نیست،دستوره:

 بیــــــــدار شو !

درب خانه مان

آشیانه کرده است

من ولی بهاری ام..

به داده و نداده و گرفته ات شکر

که داده ات،نعمت است و نداده ات حکمت است و گرفته ات امتحان..

(اس ام اس ناشناس)

هر چند، میدونم مقدار ارزشی که برای من داره با ارزش آدم اونور ِ دنیاِ فرق داره.

سنـــــــــگیـنه خیلی خیلی سنگینه

 تو نیز ،

خودِ بهانه ای.

گرما..

پیانوی دلتنگی را بنواز..

خواند..

بابایی..

چسب خوبی خریده ام برایش

تضمین میکنم کار بدهد ، تا هروقت که تو بخواهی

اگر بخواهی..

بابایی

اینروزها انگار بچه هایند که از صدای خنده ی بزرگترها شاد می شوند، شادی میکنند، می رقصند..

آخر آنها ، دل مرده اند..

همیشه ، از همه ، با  همه ،

پنهانیم..

خودت بگو بابایی

سفیدی موهایت را

چگونه جشن بگیرم ؟

من هم نگاه خواهم کرد..

می خندم به ریش زندگی

پوکیده ام..

رد رفتنی ها را

دیگر نباید گرفت !

خطر هم اگر رها کند

فکر لحظه هایش ولم نمی کند..

بنده ات در تاریکی  زمین نمی خورد..

تو را اما

خواب که نه ، دنیا برده است..

و من ندانسته ردش می کنم !

بزرگترها دلشان کوچک است، می شکنند در خودشان و فردا، وقتی سر میز نهار با همکارانشان نشستند می گویند بچه های عصیان گر سرکشی داریم ما و همکارانشان در جواب که آری بچه های ما هم..

بزرگترها دل بزرگ و پری دارند برای انتقاد و البته دلی کوچک با ظرفیت کم برای شنیدن جواب

بویی نا آشنا

آشنا هم اگر بود،انکار کن،

تکرار کن برای خودت تا باورش کنی

بو می آید ، راست می گویم

 بویی غریب و نا آشنا..

وای بر من ِ بی رمق

که خودت نام نهادی ام " بنده ی خدا"

یاد فحش خوار مادر ناموسی های راننده تاکسی ها می افتم ناخودآگاه

نا ـ

ـ خود

 آگاهـ  ـ  ـ  ـ

آرام نمی شود حتی با یاد تو ، ای خـــــــــــــــــــــــــــدا..

جمع که می بندم ، دردهای حساب شده زبان می گشایند جلو می آیند با یک عالمه سر و صدا..

- چرا یکبار حسابم کردی آخر چرا..

من مینویسم که رها شوم از اینهمه گذر ِ طوفان و باد

تو میخوانی و می نویسی آفرین بر تو با این دست به قلمت، مرهبا..

من می نویسم و می میرم پشت همین کلمه ها

ـ آن امام و این خدا گواه !

تو می خوانی و می خندی ای وای ِ بر تو و آن خدا..

حسرت میخورم حسرت نخوردنی ها را

صدایم را می دانم ، کم کم می شنود آنکه آشناست با این زجه ها

روزها تعطیل شدند و  شادند بچه ها

مانده ایم دراین خانه ی راه راه سفید و سیاه ،

بی سرانجام و بی نتیجه ،

مانده ایم همینجا

من و خدام و ما..

عجب حکایتی دارند این روزها کس نمی داند و

 و عجب آزگاری داریم ما بس خدا داند.

قرار است دلم .

بی قرار ِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِ ِ ِِ ِ بی قرار

از من نپرس که به کجا باید برسم از اینهمه نوشتن

یا در انتظار چه پاسخی می مانم وقتی جزء جزءکوچکی از همه ی اندوخته هایم را به زبان می آورم

از من نپرس دلکم

فقط ، در تمام این فصول ، با من باش

زرد ِ زرد اگر شدم ، سرخ و سبز یا سیاه سیاه

باید بمانیم، نبریم و دل نکنیم..

گاهی به حرمت همه ی آنچه که در راه بودن خود و دیگران کرده ایم..

فرض کن یک جای مهمی از زندگیت در حال آغاز باشد و یک هو ببینی که زیر پایت خالی شده

زیر پایت خالی شده باشد و تو..

فرض نکن،من الان این جاهایم..

که به دل داغ دیده رو"  کنی

و به هر چه غصه و درد ، نارو

من ولی یادش می دهم

با حذف این پست ها..

و بیشتر

به فکر رزهای رنگی باشم.

رز های رنگی باغچه ام.

آره.

بفرما

این خط و

این هم نشانمان

بین گفته ها و نگفته ها ، مانده ام که بچسبم به کدامشان

شب هایم اما،

سرشار از خداست..

و تو..

و ما..

 اینا همه کار خداس..

کاریش نمیشه کرد

آسان تر از ساختن است.

 و دل بریدن

بسی سهل تر است از

 دل دادن..

و لازمه ی خوب جنگیدن،شجاع بودنه.

تو فکر میکنی آدم ِ زندگی هستی ؟

هر آنچه که لایقش نبودی و نثارت کردم.

درست شدنی نبودی تو ،

خراب ترت کردم..

ایوان نداریم که بدانجا پناه برم

هی پروین بیا به خواب شعرهایم..

دستانم را مشت می کنم و بی لحظه ای تردید، قفلش می زنم.

و کلیدش را،همین جا، لابه لای این خطوط در میان شما

جا می گذارم...