اگه دیگه نمیتونی یه راه پیدا کنی برای فرار از مشکلات

خودت پاشو یه راه بساز ..

پایدار باش،

در همه ی راه های ناهموار

میگم ببین چه ستاره ها پایینن اینجا

میگه نه جانم،ما خیلی اومدیم بالا..

همیشه حرف هست برای نوشتن

اما حواس ِ شعرم

به درختهای چین خورده است.

اینکه تمام مسئولیتهای سخت زندگی بعهده ی دستهای مردانه ی تو است،اینکه زن آفریده نشده ای تا بفهمی درد با درد وسختی با سختی و رنج با رنج،در توازن است ،اینکه مزیت و معیبت همه در تساکن است،تقصیر تو نیست،فهمت مقصر است که در اینهمه توانایی دیدن و فهمیدن و نگریستن،وقتش را به بیل و کلنگ و معشیت های رنگی اینهمه سال خوردن و خوابیدن در کمال ِ بی تفکری برای آینده اش، گذرانده است !

زور بزن

تا به زر رسی

مردِ جوان !

یک دل ِ سیر نوشتن

مثل ِ یک دل سیر گریستن است

زیرا که هر دو حس پر و خالی شدن دارد.

 

خاموش کن چراغ ها را

من ، اینجا ، روشنم !

برای تو ،گریز از فرار

ساده ترین راه برای رسیدن است.

برای من ، رسیدن

یک گام از تو دور شدن..

هدف ِ ما هرگز بی احترامی نبوده و نیست.

اما

بی احترامی می پندارند،

نخ به نخ ِحرف هایمان

آرزو میکنم برات

که تلاشِت،اندازه ی آرزوهات بشه

نه آرزوهات،بر مبنای تلاش هات !

از کلمه هایی که بیان کننده ی جزئی از درونمان هستند تشکر بایَدِمان!

آنها هم مثل آدمها ، از ما انتظارها دارند..

عقده ای می شوند گاهی،چون آدمیان

نمی رود در مغزش آن غریب کلمات

پر شده ست در یادش

 دیکشنری خاطرات

کیفمان سنگین است

از هجوم ِ خاطرات

پاره خواهد شد،

روزی بی گمان

 

ما فقط فکرمیکنیم که بعضی آدمها کتابهایی هستند که ارزش دوبار خواندن و مرور را دارند،ما فقط فکر می کنیم ..

آدمها هرگز مثل کتابها نیستند،و کتابها هرگز مثل آدمها،ما هم با همه ی شعورمان گاهی اشتباه میکنیم.

 

نرفتن،

بهتر از رفتن و دوباره برگشتن است.

نوشتن

بهتر از حرف زدن و کسی گوش ندادن

ما خیلی بیشتر از آنچه می نماییم ، هستیم.

از برای همین است که

 تنها هستیم !

اینجا ، آدمها همه خوابند.

پنجره باز است.

باد می آید.

اشیاء در حرکتند و

درختان،می رقصند..

اینجا،آدمها،همه خوابند..

تو از او خسته

او از خود خسته تر

هدیه ۱۴ نقاش به کودکان استثنایی

از تاریخ ۱۶/۶/۸۶ الی ۲۹/۶/۸۶ ساعت ۱۷ الی ۲۳بزرگراه چمران،خیابان اوین،خیابان شهید کچویی،شماره ۳ گالری باران..

شبها تا صبح کابوس پیچ های ِجاده چالوس را میبینم.

پیچ واپیچ های سخت ِ زندگی ام

و در کنارش کاج های سبز

هی خدا

یا یه سنگ بزرگتر بنداز سر ِ این راه تا به یقین برسم این راه ،بیراهه است و اشتباست،یا قدرتی بده تا اونایی که باید،بتونن این چندتا سنگ کوچولو رو که روو مغزم دارن راه می رن وردارن تا با یقین بشه شروعش کرد.

فهمیدی خدا،اوهوی،آهای.. دهی..خدا..

یه بنده ی واقعی ِ خدایی بود میگفت انتقاد هم واسه خودش رسم و رسومی داره،باید در زمانِ مناسب، با زبانِ مناسب ، در مکان مناسب گفته بشه.قابل توجه بعضیـــیا

رنگ عوض می کند ،

 پیاپی / مداوم ،

متاثر از آب و هوا / جا و مکان / حرف و حدیث

متغییر ، دل.

از ۱ تا ۷۳۲ بشمار

بلندــــــــــــ ــــــــــــبلند بخوان

پشت این خط ها پنهانم ، پنهان

آشکارم کن !

ساعت ندارم خانم !

زمان را نپرس از من ،

و مکان را..

بگذار یادم نیاید که روزگار چگونه می گذرد..

بغض می کنم

به پاس همه ی آن حرفهایی که باید می زدم و نزدم

و همه ی آن حرفهایی که نباید می زدم و

زدم !

 

مردا دو دسته ان: یا دل دارن پول ندارن،یا پول دارن دل ندارن.

استثناء هم وجود داره البته،اونایی که نه پول دارن ، نه دل ِ بدست آوردنشو دارن !

دل هم که نداشته باشن انگاری هیچی ندارن ، دیگه فَبَهَ اَلمُراد !

به ته ِ این جاده که خیره میشم،میبینم که نمیرسم، اما بازم می دوم،نه برای اینکه برسم،فقط برای اینکه زودتر تمومش کنم..

منکه در تمام این سالها مهمترین کار انسانیم ساختن خودم بوده حالا مطمئنم که آنقدر سفت شده ام که با هر بیل و کلنگی توی سر ِ ساخته هایم می زنم در هم نمی شکنند،فرو نمی ریزند،و نابود ، نع نمیشوند..

گل میریزم روی سر ِخودم از برای اینهمه شاهکارهایم.گاهی شاید لازم بود آهن پاره ای ، بتنی و خاک نارسی خرج صبوری ام می کردم تا امروز انقدر سفت و سنگین و از خود ناراضی، نمیشدم..

توانایی ِ "نه" گفتن را از دست داده ام و همین روزها "آری" گفتن هم فراموش می کنم تا فرق نگذاشته باشم بین کلمات.

من،یک آدم بی طرف در زندگی.

تکذیب ِ دوست داشتنی ها،

مرض ِ غریبی ست.

دچارش اگر شوی دیگر نه می توانی خودت را جمع کنی،

و نه دیگران را .

دلت اگه خوش و سخت باشه

حتی نون و آب هم

 می چسبه !

نیستی که ببینی بعضی وقتها صبح ها،شب نمی شود.مثل همین لحظه که روز گیر کرده است انگار لقمه ای که مانده باشد توی گلوی آدم و بالا و پایین نرود.همین لحظه ای که وقتی از پنجره به بیرون نگاه میکنی هزار تا دیوار میبینی با نور مات.اگر بودی ،می دیدی عصر مثل زنی ست که آرایش ملایم و دلپذیر را هم ندارد و رنگ پریده به ساختمان های بلند و نیمه کاره خیره مانده است.

حتی وقتی می خندیم ـ فریبا وفی